En son Barış’ın barında, ringin ortasınta beni maymun gibi dans ettirdiği için Astor Mokor’a çok kızmıştım. Tam üç ay yanına gitmedim. Üstad’ın yokluğunda kendimi çok aciz hissettim, İçimdeki anlatma enerjisi birden söndü. Yazmıyor-çizmiyordum. Ufak çaplı bir depresyon yaşadım. Üstad hiç bir tepki göstermedi. Döneceğimden nasıl bu kadar emin olabiliyor. Ya ben, ne bok yemeye geri dönüyorum anlamıyorum. Aradan 3 ay geçti her gün ayaklarım beni Astar Mokor’ a görürmek istiyordu. Her seferinde tuttum kendimi. Bir gün dayanamadım. Barış’ın barının önünden geçerken birden daldım içeriye.. Üstad’ı göremedim ama burslu çapkın Nuri oradaydı. İnsanlara şarap tavsiye ediyordu. Değişimi görünce gözlerime inanamadım. Size çizerek anlatmaya çalıştım.
Nuri’nin 3 ay önceki halini bilmesem hayatta inanmazdım gördüklerime… Sanki yıllardır popüler biriymiş gibi kızların ona olan ilgisine hiç aldırmıyor, Beckham gibi takılıyordu. Gittiği her masada ilgi odağı oluyordu. Nuri’nin bu halini görünce Üstad’ın yanına gidip, çıraklığıma devam etme kararı aldım. Bana yaptıkları için onu affettim. İçimde hiç kin kalmadı. Üstad’ın yanına gitme kararı almamla, anlatma enerjim yeniden oluşmaya başladı. Serüven devam edecek. Nuri’nin nasıl bu hale geldiğini sizin için sorup, anlatacağım. Tabi üstad şimdiki zamanda yaşadığı için ondan geçmişle ilgili bilgi almak oldukça zor olacak. Bu arada çıraklık serüvenimi kitap formatında yazmaya karaverdim. Çünkü bu şekilde Üstad’ın görkemini yansıtamıyorum. Blog formatı uzun yazılar için uygun değil, blogtan kısa özetini girip sanal kitaba yönlendirme yapacağım.
Serüven devam ediyor….
Son Yorumlar